Konuşamıyorum

Yokluğun kıyamet alametim…
Sonsuzluk dünyasında hücre hapsi yaşamaktır sensizlik…

Bir gelsen… Bir görsem… Bir gülsen…
Sonra yine git istersen…
Sen bakıp bakıp daldıkça karanlık ufuklara,
hayallerin yarım benliğin eksik kaldığı an düşlerim desteğin olsun diye yüreğine,
karanlığa hibe ederim senli düşlerimi.
Bir yıldıza iliştiririm ömrümü…
Sen kendini kimsesiz hissettiğin ve göğe bakıp
Allah’ la konuşmaya başladığında kayan yıldızın kuyruğunda görürsün beni…

Yüreğinin mutluluğuna adamışım benliğimi yar…
İbadet saymışım seni sevmeyi…

Şimdi varlığındır ihtiyacım olan.
Artık hissetmek yetmiyor canıma.
Birebir varlığın olmalı yanımda…

Bakışlarımız çarpışmalı uzun uzun.
Nefesler birbirine karışmalı.
Seni hissetmekten çok yaşamalıyım artık…
Seni yaşamalıyım…!

Her gece gözlerimi kapattıktan sonra hafızamda kalan son görüntü gözlerin olmalı…
Ve her yeni güne başlarken gözlerimi açtığımda ilk seni görmeliyim…
Bir karış yakınımda olmalı yüzün, nefesin yüzüme vurmalı…
Sensizlik cinnetim olur yar..!

Dinle “kanatsızım” dinle..!

Aç yüreğini, aç gözünü…
Korkusuzca ver elini, tereddütsüz yaz sol yanına beni…

Mutluluğumuza gölge edene karabasan gibi çökmezsem eğer…
Gözünde bir tek damla yaşa sebep olana kahır olmazsam eğer…
Bu canı sana harcamazsam eğer…
Ve eğer son nefese kadar sana seni ne kadar sevdiğimi
hissettiremediğim bir günüm bile geçerse ömür defterimde…
Bir gün bile bu satırlar şahitlikten vazgeçerse sevdama…

Bu bedeni toprak kabul etmesin…!

Sensiz ben yolumu bulamam..
Bir yeminsin gönlümde  canımsın…

Tek dilek^im ve  yeminimsin…

Sadece sana mecburum, sana muhtaç…
Tek şahit Allah’ımdır.
Cehennem gibi yürekle, cennetlik bir aşkla seviliyorsun…

Mührümsün!…